Over mij
Als kind al gegrepen door fotografie. Een rolletjescamera, het magische moment van ontwikkelen, wachten op wat je had gezien. Die fascinatie voor beeld is nooit weggegaan. In de loop der jaren verder geslepen, verfijnd, verdiept. Totdat één principe alles ging doordringen: less is more. In de compositie, in de kleur, in wat je wél en niet in beeld brengt.
Want dat is het uiteindelijk. Zien.
Wat mij eindeloos fascineert is het licht. De wolk die voorbijtrekt, de zon die een schaduw werpt, het ijs dat glanst op een januari ochtend. Licht maakt een scene volmaakt in al haar onvolmaaktheid. En dat is precies waar ik naar op zoek ben, die onvolmaaktheid. Het schuren. Het hoeft niet altijd clean en braaf te zijn.
De natuur die ik liefst vastleg als zij niet in volle bloei staat, maar vertraagt richting herfst en winter. De stad in al haar drukte, waar ik juist de stilte zoek. De massaliteit en grootsheid van wat de mens heeft gebouwd, en die mens zelf, zo klein en kwetsbaar daartussen.
En het vergane. Daar waar geleefd is. Gelachen, gehuild, gefeest, getroost en gewerkt. Waar de stilte haar plek heeft opgeëist. Waar de natuur langzaam groeit en de mens langzaam doet verdwijnen. Tot hij is teruggebracht tot een geschiedenis, een verhaal dat ooit verteld is, maar nu nog slechts fluisterend klinkt.
De wereld is een grote kijkdoos. Ik fotografeer wat daarin schuilgaat.